Pestin, pestin og aftur
pestin...sjitt, ekki vil ég óska neinum einasta að fá þennan
djöful, ekki einu sinni mínum langverstu óvinum og erkifjendum.
Já ég hélt að dagar mínir væru taldir í byrjun þessarar viku og
var farin að velja sálma í blysförina sjálfa og tala erfðaskrána
mína og kveðjuorðin inn á diktafón.
Sagan endalausa hófst þannig að á
Sunnudaginn síðasta vaknaði ég þynnri en ég hef verið upp á
síðkastið, ælandi, að drepast í hausnum, öllum beinum líkamans,
illt í húðinni (jú jú það er hægt) og stundi af sársauka. Vá þynnka
þauðans hugsaði ég og velti enn fremur fyrir mér hvers vegna ég
væri eiginlega að þessu aftur og aftur og aftur!! En ég rétt hafði
það af til mánudagsins og hélt þá að ég myndi vakna hress sem fress
á fyrsta degi vinnuvikunnar, en svo var ekki. Ég var enn að
drepast, staulaðist titrandi í vinnuna og var hugsað til læknisins
forðum sem sagði að ég væri með frákvarfseinkenni af alkahóli á
virkum dögum og þyrfti því að fara að hugsa minn gang. Vá maður,
var ég langt leidd í jarðafaraútreikningum mínum???? Síðan á
mánudaginn er ég sem sagt búin að liggja, dær dauða en lífi að
eigin mati, annaðhvort titrandi úr kulda fullklædd undir tveimur
sængum og tvöföldu teppi eða með handklæði mér við hlið í
sólarstrandafíííling.
Staulaðist nú í vinnu í dag, enn hálf
slöpp og raddlaus, svona rétt til að geta farið í páskafrí... mmmm
gott að vera í góðu starfi!!!